Paus en seks

Ik ga zeker eeuwig in de hel branden, aldus een stuk of wat persoonlijke wensen die ik mocht ontvangen. OK, pauselijke stormram was misschien wat te heftig, dus als er katho’s zijn die daar allerlei visioenen van krijgen, dan ben ik best bereid om dat te veranderen. Dat is dus al gebeurd. Maar de verdere strekking? Nou, nee hoor, hoeft niets aan veranderd te worden. Geen respect, werd er gebruld in de reacties. Doe mij een lol. Wie durft het woord het toch al zo verkrachte woord respect te koppelen aan de katholieke kerk die nog nooit een greintje respect heeft getoond voor alles wat toevallig even niet katholiek was of dacht.

Je lult uit je nek, riep iemand die mij meldde dat God mij persoonlijk zou straffen voor mijn blog. Lul ik uit mijn nek? Ik volg al jaren en jaren de media, beschik over een flink archief en ik heb de meest moeizame boeken gelezen om te weten waar ik het over heb. Vanaf mijn prille jeugd. Dat is nog geen reden om het gelijk aan mijn kant te hebben, behalve als het over feiten gaat. Nu is de katholieke kerk erg goed in geschiedvervalsing, maar dat onderwerp laat ik nog wel eens passeren.

Je bent ziek, schreeuwde iemand in een mailtje. Ach, schreeuw maar, denk ik dan. Katholieken noemen wel meer dingen een ziekte. Homo’s bijvoorbeeld zouden ziek zijn. De kerk zou beter moeten weten, want er lopen ruim voldoende katholieke geestelijken rond die homo zijn. Wat wil je ook binnen het celibatair denken? Wat dat betreft is het leven van de heilige Aloysius ook voor niets geweest, want wie wil er nu zijn eigen lichaam geselen tot je een hekel aan jezelf krijgt. Je kastijden tot je seksuele gevoelens zijn geëlimineerd. In dat licht is het katholieke denken dan ook gewoon achterlijk denken.