Protestantse thuiszorg en katholieke scholen

Als er iemand bij mij op de stoep staat met een collectebus, een stapel meestal vreselijke ansichtkaarten of andere zooi voor het goede doel, dan trek ik niet zonder blikken of blozen de portemonnee. Die heb ik trouwens niet, mijn vrouw klaagt altijd over al dat kleingeld in mijn zakken. Nee, ik vraag eerst waar het voor is. Voor de kankerbestrijding? Met een vrouw die kanker heeft (gehad, nemen we ons elke dag voor), gooi ik daar wat in. Papier zelfs. Voor de paters in Afrika geeft ik niets, voor de protestantse thuiszorg ook niet, als ze aan zouden bellen. Misschien wat generaliserend, maar ik ben tegen elke vorm van hulpverlening die wordt gekoppeld aan welk geloof dan ook. Ik weet wel dat hulp met religieuze bijbedoelingen gelukkig aan het uitsterven is. Dat is ook niet het punt. Niets in deze maatschappij mag gekoppeld zijn aan een geloof. Geen katholieke scholen, geen protestantse postzegelclubs en ga zo maar door. Dat ik geen ruimte laat voor gereformeerde politici laat zich gemakkelijk begrijpen.